jump to navigation

Down UnderBushwalking

On 24 December 2003 from Sydney, NSW , trackback

I just got back from three days in the Blue Mountains, slightly sunburned (better than the cold weather without a white Christmas back home I figure 😉 ), and tired from bushwalking. Bushwalking is the Oz word for hiking (Kiwi’s call it tramping). In my travel diary I will use both terms, but hiking because it is shorter.

In Dutch: [‘Hiking’ heeft naar mijn mening geen goed Nederlands alternatief. ‘Bergwandelen’ komt nog het best in de buurt, maar impliceert bergen, die niet altijd aanwezig hoeven te zijn. Meestal is dit overigens wel het geval, wat ook de reden is dat ‘hiking’ in Nederland niet echt mogelijk is, natuurlijke obstakels die slechts te voet te bereizen zijn ontbreken simpelweg. En dat is volgens mij de essentie van ‘hiking’: daar lopen waar men alleen te voet kan komen. ‘Wandelen’ roept bij mij het beeld op van een zondagse bezigheid voor mensen op leeftijd, danwel mensen vergezeld van attributen zoals kinderwagens en rolstoelen. Een echte ‘hike’ is niet te doen vergezeld van deze attributen. Het schetste dan ook zeer mijn verbazing om op weg naar een uitkijkpunt een Nederlandse stel met twee kids tegen te komen die een kinderwagen richting het uitkijkpunt aan het zeulen waren, ondanks dat 95% van de route uit trappen bestond. Nederlanders in den vreemde zijn raar…]

On Tuesday I took the bus to Blackheath, where I walked the popular Grand Canyon trail. This trail led down from the top of the cliff into rainforest and along a little stream in a canyon. It reminded me most of the hikes my family and I did near Berdorf in Luxembourg. Forests, rocks, hills, little streams and even other tourists, everything was there, just on a slightly bigger scale. From the lookout point I continued along the top of the cliff (no worries, all the dangerous spots were fenced) to a heritage centre from where I took the bus back to hostel. Altogether I only hiked no more than 4 hours, but it was a good start.

Today I decided to go for a longer walk, so I went to the ruined castle (basically a pile of rocks in the middle of the valley). The hike was classified as 6 hours and hard. I did need 6 hours from door to door, but it was not really hard. The most difficult part was getting up the ruined castle, since it was basically rock climbing. But the view was really great: I could see 360 degrees across the valley. It is a less popular track though, since in the 4 hours without any signs of civilisation I only encountered one other hiker. After a very satisfying walk I took a shower at the hostel. Afterwards I was picked up by the guide from the tour last Monday. Since the tour was not booked full today, I could join them back to Sydney.

 

Comments

Sorry comments are closed for this entry